Mi wnes i yrru o’r Ffôr i Aberystwyth heddiw. Does gen i fawr o serch tuag at y daith hon gan fy mod i wedi ei gwneud filoedd o droeon ar fws ac mewn car. Beth sy’n waeth na hyn wrth gwrs yw gwneud y daith ar y Sul. Mae na bob math o yrwyr ar y ffordd ar y Sul; yr araf, y gwyllt, y diofal, yr hamddenol, yr henoed a’r beicwyr; pob un ohonynt yn beryglus ac am wneud y profiad o yrru ar y Sul mor amhleserus â phosib i hogyn hen ffasiwn fel fi.

Rhag bod yn rhwystredig felly, beth am godi gitâr, tamborin, seiloffon a chrwth a chanu cân i leddfu’r llid?

Pawb gyda’i gilydd. 1, 2, 3:

Dreifars Sala’r Sul

Mae’n seithfed dydd ar lonydd y wlad,
ar bnawn bach trwm ‘rôl cinio dydd Sul,
daw clychau’r eglwys i ganu i gyd,
a’r capel i agor ei ddrysau bach cul.

Mae’n seithfed dydd ar lonydd y wlad,
Ar seti’r ceir yn gorffwys mae ffyn
y defaid sy’n araf, araf o hyd
yn gyrru i’w llannau, a’u gwalltiau’n wyn.

O hyd, o hyd, dwi’n dod ar eu traws,
 byd yn hen, O! Be da’ ni haws?

Yn rhydd, ddydd Sul, reit siŵr yr oedd Sais
A’i ffôr-bai-ffôr heb ffitio’r ffyrdd,
minnau’n ei ganlyn mewn Ffordyn am oes-
fe dybiant hi’n neis fod y cloddiau’n wyrdd!

O hyd, o hyd, dwi’n dod ar eu traws,
Â’n byd yn un haf, O! Be da’ ni haws?

Wel dyna fo, fe brynai geffyl-
y ceffyl hardda’ erioed a fu,
a’i bedolau’n tarannu, tarannu mor ddyfal
wrth daro’r ffordd â’i goesau’ cry’.

Mae’n seithfed dydd ar lonydd y wlad,
dwi’n diolch i Dduw, mi ga’i ryddhad.

Roedd diddorol a chyffroes edrych ar y teledu ddoe.  Roeddwn i’n edrych ar yr Eisteddfod, seremoni coron.  Roedd neis i weld Mererid Hopwood yn darllen – ysgrifennwr bendigedig yw hi ac mae cymaint ynni ‘da hi!  Dw i eithaf ei edmygu.

Roedd e’n wych, hefyd, i weld enilla Ceri Wyn Jones.  Dyn ni wedi astudio ei waith yn y brifysgol yn ystod dosbarth Mererid.

Yn y cyfamser, dyn ni wedi ffeindio’r ateb i’r broblem dŵr.  Mae e’n dangos bod dau ddiferiad ‘da fi – un tu mas ac un tu mewn.  Felly, nawr byddwn ni’n gweld beth ddyweda’r perchennog. Gobeithio’r bydd e’n trwsio’r diferiadau yn fuan achos bod y bil dŵr yn uchel iawn.

Ac wedyn neithiwr, roedd morgrug (diolch Catrin!) dod yn ôl.  Yn ffodus do’n i ddim wedi mynd i’r gwely eto felly gallais stopio nhw.  Gobeithio bod does dim morgrug ‘da tŷ tra dw i yn y Bala.  Dw i’n becso am hynny tipyn bach.

Beth bynnag, eto, llongyfarchiadau i Ceri Wyn Jones!  Nawr yn ôl i waith i fi.

Ar y llaw arall, ble dw i ddim yn hoffi Kate Roberts, i’r rhan fwyaf darn, dw i’n hoffi Gwyn Thomas yn fawr. Rydyn ni’n darllen Wmgawa gan Gwyn Thomas yn Llenyddiaeth I, ein dosbarth llenyddiaeth arall ni. Dw i’n hoffi’r ffordd y defnyddia e odl a throsiadau yn ei gerddi e. Dw i’n dod o hyn i’w arddull yn ddymunol a dyw ei waith e ddim yn rhy anodd i’r dysgwr o fy lefel.

Dw i’n hoffi R. Williams Parry hefyd. Ysgrifennodd e am natur, pwnc yn fy ymyl calon. Ond mae Parry yn anodd iawn i fi, i rai rheswm. Dw i’n camddehongli e’n gyson. Dw i’n ceisio ond dw i byth deall yr hyn mae e’n sôn am. Fel wythnos diwethaf: Gwnes i’r gerdd anghywir (wrth gwrs – mae’r stori o fy mywyd). Felly roeddwn i’n eistedd, brwydraf i gyfieithu ar yr hedfan a gweddaf i’r na Dr. Lake yn galw arna i. Wrth gwrs, rydych chi’n gwybod beth digwydd….

Roeddwn i wedi panig ar un waith ac es i ymlaen i esbonio i’r dosbarth y roedd ei ffôn symudol yn canu’r wedi dychryn y druan anifail. Bachgen, oeddwn i’n teimlo twp pan, deg munud nes ymlaen, sylweddolais i’r hyn roeddwn i wedi dweud! Ych-y-fi!

Wel, chwarddodd unman. Ond gwnes i! 10 munud nes ymlaen. Nawr,  shwd oedd twp yn hynny – mae pawb yn gwybod y doedd ddim ffônau symudol yn y dyddiau ‘na! *Rholio llygaid*

Felly, dw i’n credu y bydda i’n chwarae fe diogel a bydda i’n aros gyda Gwyn Thomas – o leiaf roedd ffôn symudol yn ei ddydd e!